(anti)publicidade (?)
Programaçom para Fevereiro (joves/cuarta feira às 0:00):
Dia 7: Los secretos de la conducción con Manuel San. Cuando todos son unos hijos de puta.
Aprenda de la mano de Manuel San a intimidar a los demás conductores con maniobras agresivas. Adéntrese en el mundo de los new-insultos y expresiones de desprecio. Su concepto de la conducción cambiará para siempre. (También marcha en atrás)
Dia 14: Aprender inglés en los baños. La magia de los grifos.
Todo lo que nunca pensó que podría aprender del idioma de Shakespeare en el baño de un local nocturno. En este documental Manuel San le enseñará cómo el cerebro puede crear ilusiones y ficciones para que la realidad cambie a su antojo y se ajuste a una verdad irrisoria. (Mejor con gafas 3D)
Dia 21: Si me tocas las pelotas, te reviento. Socialización forzosa o muerte.
Camine con Manuel San por el apasionante mundo de la socialización del ser humano. Aprenda a sobrellevar la ira homicida hacia su jefe para hacerse con su puesto en un futuro. Adéntrese en la increíble sensación de reírse de sus semejantes ante la menor muestra de incapacidad en la vida.
Dia 7: Los secretos de la conducción con Manuel San. Cuando todos son unos hijos de puta.
Aprenda de la mano de Manuel San a intimidar a los demás conductores con maniobras agresivas. Adéntrese en el mundo de los new-insultos y expresiones de desprecio. Su concepto de la conducción cambiará para siempre. (También marcha en atrás)
Dia 14: Aprender inglés en los baños. La magia de los grifos.
Todo lo que nunca pensó que podría aprender del idioma de Shakespeare en el baño de un local nocturno. En este documental Manuel San le enseñará cómo el cerebro puede crear ilusiones y ficciones para que la realidad cambie a su antojo y se ajuste a una verdad irrisoria. (Mejor con gafas 3D)
Dia 21: Si me tocas las pelotas, te reviento. Socialización forzosa o muerte.
Camine con Manuel San por el apasionante mundo de la socialización del ser humano. Aprenda a sobrellevar la ira homicida hacia su jefe para hacerse con su puesto en un futuro. Adéntrese en la increíble sensación de reírse de sus semejantes ante la menor muestra de incapacidad en la vida.
Dia 28: Yo paso de pasar. La música, la comida, la cerveza y la siesta.
Conozca gracias a Manuel San la realidad de las cosas. Aprenda a distinguir la música buena de la basura, a hacer una tortilla como dios manda, a degustar una cerveza con buen "copete" y a dormir las horas que su cuerpo posiblemente no precise. Y cáguese en dios, joder! Aunque sea una vez al día.
Cuando el mundo es gilipollas (a la par que gato-ridículo): APE-COL
APE-COL (Asociación Popular de España en Colombia)
Sólo puedo definir esta creación musical como... ¡¡¡MAGIA PURA!!!
Dá-me a sensaçom de que neste Entroido vai arrasar o estribilho...
¡Ay, hombre!
Aúpa os supernimais! (Super-heróis-animais)
Sólo puedo definir esta creación musical como... ¡¡¡MAGIA PURA!!!
Dá-me a sensaçom de que neste Entroido vai arrasar o estribilho...
¡Ay, hombre!
Aúpa os supernimais! (Super-heróis-animais)
Cuando el mundo es gilipollas: Luis Cobos
Luis CobosDirector de orquesta (¿de cuál?), compositor (un cagarro + otro cagarro encima = un cagarro encima de otro. Su mejor composición hasta la fecha) y director de la SGAE (ahí sí que se afana el hijoputa).
Ontem saiu em La Opinión de A Coruña uma entrevista com este personagem que parece, como vedes na foto, um neanderthaloide confundido com a sua sexualidade.
Deixo-vos algumas pérolas da dita entrevista:
"Yo pertenezco a una generación vocacional que después se hizo profesional." (¿profesional?... ¿desde cuándo amigo Cobos?).
"Yo también soy internauta. Uno de los problemas es que todo el mundo tiene acceso a todo y no ve que es de otros. El mal llamado canon es de 0,19 euros, la sexta o séptima parte de lo que se paga por aparcar en la calle en una ciudad como Barcelona." (WTF!!! O sea que unos 5€ de más "porque sí" por comprar un pen-drive, multiplicado por 7 me da... que aparcar en Barcelona cuesta 35€. Joder, sí que es cierto lo que dicen de los catalanes, la pela es la pela...).
"La cosecha de creadores es fantástica. Pero no olvidemos que hay gente que trabaja en casa y que ha de cobrar por ello." (Aquí ya estaba borracho profundo el Cobos...).
Luis Cobos, el hombre raro que se hizo famoso interpretando partituras de los grandes compositores clásicos de la historia mientras él se la rascaba, lo que demuestra sus enormes carencias y falta de aptitudes. ¿Cuánto habrá pagado nuestro amigo Luis a los herederos de Mozart, Bach, Beethoven, etc. por robarles sus obras para interpretarlas como un mono deficiente?
Luis Cobos, amamos-te... velaí vai uma poesia dedicada a ti (inédita, assim que nom venhas cobra-lo cânon pola minha casa que sempre vou armado e podes levar uma surpresa):
Luis Cobos, Luis Cobos,
vete a jugar a los bolos.
Luis Cobos
apestas
(seguro que a naftalina
... o casi seguro)
Luis Cobos, follando con lobos,
como Kevin Costner detrás de las cámaras
(que dejen de darle trabajo, ¡por dios!)
y además te pareces a su culo.
Y si esto fuera un soneto
tú serías el hueco que se deja entre las estrofas
...
puto mierdas.
vete a jugar a los bolos.
Luis Cobos
apestas
(seguro que a naftalina
... o casi seguro)
Luis Cobos, follando con lobos,
como Kevin Costner detrás de las cámaras
(que dejen de darle trabajo, ¡por dios!)
y además te pareces a su culo.
Y si esto fuera un soneto
tú serías el hueco que se deja entre las estrofas
...
puto mierdas.
Actividades de anti-ócio apresenta...
E esta fim de semana... quiero bailaaaaar =)
A ver se chega o entroido e venhem os risos máximos.Sou feliz! =)
Chema, alumno de secundaria
E por se vos criar certas suspicacias... nom, nom me passou no instituto... ;)
O regresso do Sr. Professor
Pois si, meus amigos e amigas: volve o Sr. Professor em toda a sua essência.
Amanhã começarei uma nova andaina coma mestre de Secundária. Depois dalguma alternativa pouco apetecível (ofereciam-me esta mesma manhã uma substituiçom na Canhiza -a 30 kms de Vigo em direcçom Ourense-) que me fixo dar-lhe umas quantas voltas aos miolos sobre que decisom seria a mais atinada (agardar uma praça melhor e cingir-me exclusivamente à província da Corunha ou colhe-la e esperar que nom se alongasse moito no tempo mantendo a possibilidade de trabalhar também na província de Pontevedra), finalmente há uns poucos minutos chamarom-me de volta da Conselharia para ver que alternativa tomava em definitiva, mas a oferta também mudara: havia uma praza em Oleiros, concretamente no IES Xosé Neira Vilas.
A cousa, já que logo, estivo fácil... Um mês no Instituto de Perilho (Pombosexy's retiro espiritual) e despois já se verá que é o que se segue.
Assim que esta que vedes na fotografia vai ser a minha casa durante o próximo mês. Imos calibrar a rapazada oleirense, a ver que nível de tolémia amossam...
PD: É possível que durante este tempo a actividade do blogue se veja reduzida um pouco, ainda que espero que nom se note moito. Bem sei que, se for assim, o entendereis...
Apertas!
Risos de computadora parte 1ª
Viva guardar cousas na computadora e ve-las fazendo o mítico "varrido" depois de mil anos...
A única e verdadeira historia de Yonki Joe
Yonki Joe criárase na rúa, máis concretamente na rúa Iogurte Natural, perto da comisaría de policía cristiá do bairro chinés dunha cidade escura e fría como poucas.
Entre refugallos e bolsas do Familia, que peiteaban en remuíños constantes aquel ar intenso e breve que case se degustaba na boca, Yonki Joe pasou as súas horas de infancia, imbuído nun mundo que el propio se creara para fuxir daquela realidade abafante e triste.
Para Joe, os colectores do lixo eran os seus particulares garda-costas e protectores; os semáforos convertéranse paseniñamente nos ditadores, os inquisidores da rúa, que coordinaban e mandaban os destinos do resto dos insignificantes seres que se axitaban erráticos embaixo das súas tremelucentes luces ámbar e insidiosas luces vermellas. Aqueles semáforos inquietaban sobremaneira a Joe, porque froito dunha esculca demorada de moitas horas, incluso días, Joe decatárase de que aqueles tesos paus sombríos e impoñentes nunca amosaban a preciosa cor verde da que Joe tanto gustaba.
O noso amigo sempre rexeitaba a proximidade dun deses semáforos do inferno, porén o que si lle era calidamente próximo eran as gabias abertas na rúa, sempre valadas e misteriosas, onde os homes sen nome traballaban arreo transportando tubos, canais, ferros e demais aparellos dun lado a outro e sen descanso. Yonki Joe imaxinaba que aqueles homes sen nome estaban a preparar a defensa para o asalto definitivo ao territorio dos grandes semáforos. Despois de todo, pode que aquela tiranía dos prohibitivos círculos vermellos estivese a piques de coñecer o seu inminente final.
Joe excitábase moitísimo cando vía chegar camións enormes con grandes maquinarias que removían aquí e aló, mentres os homes sen nome transportaban grandes tubaxes, que colocaban estratexicamente mentres outros dispoñían novas ringleiras que aqueloutros se ocupaban de aquelar con todo o coidado. A guerra estaba próxima e Yonki Joe sabíao. Só faltaba que alguén, dende a sombra, dese a orde definitiva e todo estouparía nun combate inesquecíbel...
Unha mañá fría e distante, Joe procuraba o seu sustento na cafetaría de sempre, onde aquela muller de longos cabelos dourados lle regalaba silandeira unha galleta envolta nun fino plástico e mais un vasiño de leite quente cun terrón de azucre xa disolto onde Joe devecía por mollar aquel modesto manxar que tan ben lle sabía e que máis de unha vez lle fixera botar unha bágoa cando, por cousas da casualidade, o pequeno bocado lle lembraba o saboroso biscoito que unha vez lle regalaran no "súper" porque había dous días que caducara. Ou como aquela vez que lle caeu a galleta ao chan cando xa a sacara do envoltorio e, cos ollos a piques de estourar nun mar de bágoas, recebeu outras dúas da muller dos cabelos dourados, que o agasallou ademais cunha agarimosa caricia na caluga. Joe apreciaba aquela muller sobre todo o que o arrodeaba e máis de unha vez acompañáraa secretamente até o seu coche para velar pola súa seguridade, pois aquel grisaz bairro era perigoso de seu a calquer hora. Pero aquela mañá era diferente por algo que a Joe aínda se lle escapaba...
Pronto, Yonki Joe comprendeu que había algo novo. Mentres estivera a se recrear toda aquela mañá en comprobar canto tardaría en se disolver por completo a galleta mergullada no leite, non reparara en que algo descoñecido presidía a estampa daquela rúa misteriosa. Na tenda da esquina, xusto fronte á concentración máis importante de semáforos, que se dispoñían nun encrucillado perfecto, vixiantes de calquer manobra sospeitosa; naquela pequena tenda había agora unha figura que se opoñía desafiante e valerosa: un Home Boomer xigante.
Máis de dous días tardou Joe en se achegar xunto a aquel impoñente home azul para escudriñar detidamente aquel novo integrante do "bando da liberdade" (así o baptizara Joe).
Unha vez comprobou a fortaleza daquel super-home retirouse ás présas, embargado por unha mistura de medo e ledicia. Aquel novo compoñente ía salvalos a todos e o bairro deixaría de ser un gueto submetido aos designios dos terríbeis tiranos da luz.
Despois de unha semana sen que nada se movera máis do permitido no bairro, a tensión ía en aumento para o noso amigo Joe. El sabía que os semáforos agardaban un erro do Home Boomer, un paso en falso, calquer decisión equivocada, para arremeter contra el e sufocar a insurrección. E unha noite como outra espertou sobresaltado por un grande ruído ("estoupou a guerra", pensou, "teño que ir axudar o meu amigo"). Cando chegou, a fotografía que se podería tirar naquel taboleiro fatal non podía ser máis desalentador: un camión fora bater contra a tenda da esquina e o Home Boomer xigante parecía seriamente danado. Todo parecía obra dos sibilinos semáforos, quen permanecían alerta no medio da estrada, coas súas triunfantes cores ámbar alumeando a noite neboenta e parecían rir entre deles con esa combinación perfectamente sincronizada de cores intermitentes, case como a sinalizaren a derrota do bando sublevado.
Daquela Joe decatouse: "teño que acudir na axuda do super-home, necesítame", e botou a correr cara a el. Nese momento, a luz do semáforo principal mudou e, por vez primeira, unha intensa cor verde cobrou vida naquel demo de pau infernal. Deseguido, unha chea de vehículos apareceu da nada no medio da mesta néboa e un vehículo moi longo, con rodas grandes e cristais escuros como o fondo dunha furna lanzouse contra Joe e o seu amigo. Yonki Joe foi quen de evitar o impacto do autómobil, mais non o seu heroe azul, quen de inmediato comezou a se crebar. Joe ficara quedo, cheo de medo e impotencia, e a grande figura do super-home ameazaba con caerlle enriba. De súpeto, un colector que descendía rúa abaixo a fume de carozo apareceu onda Joe e este, con grande destreza, termou dunha das súas asas laterais, evitando quedar sepultado baixo a poderosa figura do seu heroe.
Foi unha sorte para Yonki Joe non morrer esmagado por aquel Home Boomer xigante. Mais aquela noite comprendeu quen era realmente o obxectivo dos semáforos do bairro. E soubo que facía falta moito máis valor, un exército máis forte e moitas, moitas galletas...
Entre refugallos e bolsas do Familia, que peiteaban en remuíños constantes aquel ar intenso e breve que case se degustaba na boca, Yonki Joe pasou as súas horas de infancia, imbuído nun mundo que el propio se creara para fuxir daquela realidade abafante e triste.
Para Joe, os colectores do lixo eran os seus particulares garda-costas e protectores; os semáforos convertéranse paseniñamente nos ditadores, os inquisidores da rúa, que coordinaban e mandaban os destinos do resto dos insignificantes seres que se axitaban erráticos embaixo das súas tremelucentes luces ámbar e insidiosas luces vermellas. Aqueles semáforos inquietaban sobremaneira a Joe, porque froito dunha esculca demorada de moitas horas, incluso días, Joe decatárase de que aqueles tesos paus sombríos e impoñentes nunca amosaban a preciosa cor verde da que Joe tanto gustaba.
O noso amigo sempre rexeitaba a proximidade dun deses semáforos do inferno, porén o que si lle era calidamente próximo eran as gabias abertas na rúa, sempre valadas e misteriosas, onde os homes sen nome traballaban arreo transportando tubos, canais, ferros e demais aparellos dun lado a outro e sen descanso. Yonki Joe imaxinaba que aqueles homes sen nome estaban a preparar a defensa para o asalto definitivo ao territorio dos grandes semáforos. Despois de todo, pode que aquela tiranía dos prohibitivos círculos vermellos estivese a piques de coñecer o seu inminente final.
Joe excitábase moitísimo cando vía chegar camións enormes con grandes maquinarias que removían aquí e aló, mentres os homes sen nome transportaban grandes tubaxes, que colocaban estratexicamente mentres outros dispoñían novas ringleiras que aqueloutros se ocupaban de aquelar con todo o coidado. A guerra estaba próxima e Yonki Joe sabíao. Só faltaba que alguén, dende a sombra, dese a orde definitiva e todo estouparía nun combate inesquecíbel...
Unha mañá fría e distante, Joe procuraba o seu sustento na cafetaría de sempre, onde aquela muller de longos cabelos dourados lle regalaba silandeira unha galleta envolta nun fino plástico e mais un vasiño de leite quente cun terrón de azucre xa disolto onde Joe devecía por mollar aquel modesto manxar que tan ben lle sabía e que máis de unha vez lle fixera botar unha bágoa cando, por cousas da casualidade, o pequeno bocado lle lembraba o saboroso biscoito que unha vez lle regalaran no "súper" porque había dous días que caducara. Ou como aquela vez que lle caeu a galleta ao chan cando xa a sacara do envoltorio e, cos ollos a piques de estourar nun mar de bágoas, recebeu outras dúas da muller dos cabelos dourados, que o agasallou ademais cunha agarimosa caricia na caluga. Joe apreciaba aquela muller sobre todo o que o arrodeaba e máis de unha vez acompañáraa secretamente até o seu coche para velar pola súa seguridade, pois aquel grisaz bairro era perigoso de seu a calquer hora. Pero aquela mañá era diferente por algo que a Joe aínda se lle escapaba...
Pronto, Yonki Joe comprendeu que había algo novo. Mentres estivera a se recrear toda aquela mañá en comprobar canto tardaría en se disolver por completo a galleta mergullada no leite, non reparara en que algo descoñecido presidía a estampa daquela rúa misteriosa. Na tenda da esquina, xusto fronte á concentración máis importante de semáforos, que se dispoñían nun encrucillado perfecto, vixiantes de calquer manobra sospeitosa; naquela pequena tenda había agora unha figura que se opoñía desafiante e valerosa: un Home Boomer xigante.
Máis de dous días tardou Joe en se achegar xunto a aquel impoñente home azul para escudriñar detidamente aquel novo integrante do "bando da liberdade" (así o baptizara Joe).
Unha vez comprobou a fortaleza daquel super-home retirouse ás présas, embargado por unha mistura de medo e ledicia. Aquel novo compoñente ía salvalos a todos e o bairro deixaría de ser un gueto submetido aos designios dos terríbeis tiranos da luz.
Despois de unha semana sen que nada se movera máis do permitido no bairro, a tensión ía en aumento para o noso amigo Joe. El sabía que os semáforos agardaban un erro do Home Boomer, un paso en falso, calquer decisión equivocada, para arremeter contra el e sufocar a insurrección. E unha noite como outra espertou sobresaltado por un grande ruído ("estoupou a guerra", pensou, "teño que ir axudar o meu amigo"). Cando chegou, a fotografía que se podería tirar naquel taboleiro fatal non podía ser máis desalentador: un camión fora bater contra a tenda da esquina e o Home Boomer xigante parecía seriamente danado. Todo parecía obra dos sibilinos semáforos, quen permanecían alerta no medio da estrada, coas súas triunfantes cores ámbar alumeando a noite neboenta e parecían rir entre deles con esa combinación perfectamente sincronizada de cores intermitentes, case como a sinalizaren a derrota do bando sublevado.
Daquela Joe decatouse: "teño que acudir na axuda do super-home, necesítame", e botou a correr cara a el. Nese momento, a luz do semáforo principal mudou e, por vez primeira, unha intensa cor verde cobrou vida naquel demo de pau infernal. Deseguido, unha chea de vehículos apareceu da nada no medio da mesta néboa e un vehículo moi longo, con rodas grandes e cristais escuros como o fondo dunha furna lanzouse contra Joe e o seu amigo. Yonki Joe foi quen de evitar o impacto do autómobil, mais non o seu heroe azul, quen de inmediato comezou a se crebar. Joe ficara quedo, cheo de medo e impotencia, e a grande figura do super-home ameazaba con caerlle enriba. De súpeto, un colector que descendía rúa abaixo a fume de carozo apareceu onda Joe e este, con grande destreza, termou dunha das súas asas laterais, evitando quedar sepultado baixo a poderosa figura do seu heroe.
Foi unha sorte para Yonki Joe non morrer esmagado por aquel Home Boomer xigante. Mais aquela noite comprendeu quen era realmente o obxectivo dos semáforos do bairro. E soubo que facía falta moito máis valor, un exército máis forte e moitas, moitas galletas...
Subscrever:
Mensagens (Atom)